De fakir van de Prinsengracht

Wat een wereld, wat een rotzooi! Wat zeg je me van dat verhaal wat ze mij daar deed? De een plunderen ze uit en de ander stoppen ze van alles toe. En de een is de goeie en de ander, die alles krijgt, is net de verkeerde.

Gijs bracht thee en even zaten ze zwijgend.

—    Vanmiddag kuierde ik even over het Leidseplein, vertelde Huib. Ik kom Americain voorbij en ik hoor iemand mijn naam roepen. Ik kijk om en op het terras zie ik Guillaume du Pont zitten. De acteur, weetje wel?

—    Zwaar N.S.B.-er! kwam Johan en Huib knikte.

—    Ja. Dik van de partij. Eerst wou ik doorlopen maar ik weet niet wat en waarom het was, ik deed het niet! Hij stond op en kwam met veel hartelijkheids-vertoon naar me toe. Speelde ouwe jongens en wat hebben wij elkaar in lang niet gezien. Hij zegt: Kom mee en drink een kop koffie met me. Hij kwam pas uit het kamp en je moet niet menen, dat hij er een geheim van maakte. Hij zag er trouwens uit, meneer! Blozend en bruin en dik en rond en gezond, ’t Was een soort vacantie geweest, vertelde hij. Ze hadden absoluut niet te klagen. Prima behandeling en zo. Nee, wat dat betreft mocht de democratie er best zijn. Maar je mist je vak, hè? zeg ik. O, nee, zegt hij. Hij had in het kamp een toneeltroep gemaakt en ze hadden allerlei stukken gespeeld. De kampcommandant en zijn mannen kwamen altijd kijken bij hun voorstellingen en het was er erg kameraadschappelijk en geweldig geanimeerd! Ik kreeg zo de indruk, dat hij het eigenlijk maar jammer vond, dat hij eruit was en dat zei ik ook. Jij speelde natuurlijk de hoofdrollen in die stukken in het kamp, zei ik. Ja, zegt hij en dat was in het begin erg moeilijk, want het leek erop, dat de zaak in elkaar zou storten met mijn verdwijning. Maar we hebben er wat op gevonden en ik moet zeggen : de kampleiding heeft alle medewerking gegeven! Ik ga nu telkens terug als er een voorstelling is en dan speel ik gastrollen!