De fakir van de Prinsengracht

—    Een brooche op je kop! zei ze. Ik ben een goje, weet je maar ik ben verjiddisjt! Bijna dertig jaar zijn we getrouwd geweest, Max en ik. Hij is dood. Pas overleden. Toch vermoorde zeg ik, door het krepuul! De naweeën van de ellende van de oorlog! Nebbisj, die heeft wat meegemaakt! Als hij me hier zag, schold hij me voor mesjogge! Nou goed, ik ben er en ik zal je horen! Nou u? Gaat het me goed in Amerika of kan ik toch beter hier blijven?

—    Uw zwager u laat komen, begon Matje langzaam en de vrouw knikte.

—    Ja, dat heb ik je verteld.

Huib lachte zacht.

—    Laat ie zich deizen, zei hij zacht, anders heeft ze hem door nog voor hij over de beroemde jitzerorre gepraat heeft.

Matje bleef met gebogen hoofd zitten en de vrouw wachte zwijgend.

—    Er is in die harten der mensen ontroering en groot voornemen om beter te zijn dan zij waren vroeger, als zij worden herinnerd aan die sterfelijkheid, zei Matje wijs na een ogenblik en de vrouw knikte.

—    Ja, zo zijn de mensen! Allicht. Jacob, de broer van mijn man, is al meer dan vijf en twintig jaar weg en al die tijd hebben we nooit iets van hem gehoord. Totdat hij bericht kreeg van Max zijn dood. Toen schreef hij en hij wilde alles weten van ons. En hij heeft dadelijk geld gestuurd.

—■ Hij weet! Hij leert!

—    Allicht. We leren allemaal. Elke dag, niet? Ik ook. Ik heb een hoop geleerd de laatste tijd, maar daar kom ik niet voor. En?

Matje zweeg weer en de klant eerbiedigde dat zwijgen blijkbaar.

—    Ik wou, dat hij opschoot, zei Johan zacht.

—    Ik denk, dat hij zich er geen raad mee weet, meende Huib. Hij zit zó scheef, dat voelt ie natuurlijk donders goed! Die vrouw is zo nuchter als het pasge-