De fakir van de Prinsengracht

spectieve toorn zijn, denk je ook niet? vroeg ze zonder enige overgang.

Verbaasd keek hij haar aan.

—    Hij mans spreekt erover in zijn „Psychologie der vrouwen,” ging ze zakelijk verder. Dat weet je natuurlijk.

—■ Je bedoelt, dat ik het natuurlijk niet weet.

—    Ik bedoel wat ik zeg. Jij weet alles en je hebt heel wat meer gelezen dan ik. Heijmans spreekt over retrospectieve toorn en bedoelt dan gevallen als dat van mij van zopas. Het is het geleidelijk opkomen van de woede, de verontwaardiging of de vrees. De vrees! Natuurlijk, dat is het! Retrospectieve vrees. Dat gevoel of die verontwaardiging kan ontstaan lang nadat de oorzaak ervan verdwenen is. Luister je? Maar dat is het geval bij secundaire figuren en ik ben primair. Eigenlijk nog meer: primitief! Ja, primitief ben ik, weet je dat? Met een heidense inslag. Je luistert niet. Kom es hier. Luister es even!

—    Nee.

—    Je bent kwaad en dus ben je dom! Je mag niet kwaad zijn op iemand, die is, zoals ze is. Ik ben zo. Je moet hier komen. En je moet luisteren. Ik heb een primitief onderwerp voor je.

Ze sloeg haar benen in de lucht en schaterde.

—    Je bent nog kwaad. Toch ben ik blij! Weet je: aangezien ik zo retrospectief ben, had ik beter nog een beetje retrospectievèr kunnen zijn en met die aanval wachten tot morgen. Zou je zoiets kunnen uitstellen? Een interessant probleem! Nee, natuurlijk. Het komt, als het rijp is. Kom jij nu of ben je nog niet rijp?

Ze lachte weer en keek hem toen ernstig aan.

—    Ik meen het goed. Heus!