De fakir van de Prinsengracht

ze. Nu denk je: laat maar, ze is gek! Dat ben ik ook, hoor je? En toch zul je me er niet onder krijgen! Nooit! Nooit!

Ze stampte driftig op de grond en sloeg toen opeens haar handen voor haar gezicht.

Weer kwam hij naar haar toe en wild sloeg ze de armen om zijn hals.

—    Ik kan het niet helpen. Ik kan het werkelijk niet helpen.

—    Dat weet ik toch wel, kindje.

—■ Ik hou werkelijk van je, maar opeens grijpt het me en dan... dan weet ik niet wat ik zeg en wat ik doe.

Ze zoende hem wild en liet hem opeens los. Ze gooide haar kimono af en stond plotseling naakt voor hem. Ze lachte en in die lach was iets kinderlijks.

—    Het is weer over, zie je? Het is helemaal weer over.

Ze drukte hem neer op een stoel en ging op zijn schoot zitten.

—'Je bent niet kwaad, hè?

—    Welnee.

—    En je blijft hier. Het gaat toch niemand wat aan. Je blijft bij mij !

—■ Maar dat kan ik toch niet doen. Je weet toch...

Ze drukte haar hand op zijn mond.

—    Ik weet niets en ik wil niets weten. Het vrouwtje zal weer zoet zijn en we zullen samen alles vergeten wat er geweest is. Ja? Goed? O, ik ben zo blij! Zo blij!

Ze sprong van zijn schoot, danste door de kamer en liet zich toen op de divan vallen. Ze hief eerst haar linker en toen haar rechterbeen op.

—    Eigenlijk heb ik toch wel mooie benen. Ja zeker, ze zijn heel goed gevormd. Je kijkt niet eens.

Johan nam haar zwijgend op. Ze keek hem aan.

—    Dat van zopas zal wel de zogenaamde retro