De fakir van de Prinsengracht

—    Wil je thee?

Toen — plotseling — liet ze de theepot bijna vallen, sloeg haar handen voor haar gezicht en begon krampachtig te huilen.

Geschrokken kwam hij naar haar toe.

—    Lieve schat, kom nou. Wat is dat nou?

Ze hield op met huilen en keek hem aan.

—    Ik hou al op, zie je wel? Je wordt er zo lelijk van.

Ze wiste zich voorzichtig over de ogen.

—    Zie je, zei ze toen, terwijl ze weer ging zitten, vaak kwam ik thuis en ik was mezelf niet. Kapot, ellendig en... niemand zag of merkte iets. Vaak dorst ik niet eens naar huis, omdat ik dacht, dat iedereen alles aan me moest kunnen zien, maar het was niet waar! Ze deden gewoon, omdat ze alles gewoon vonden! Daar leer je van, maar het heeft toch lang geduurd voor ik eraan gewend was, dat eigenlijk niemand ooit recht notitie van je neemt, dat je kunt doen en laten wat je wilt, zolang een ander daar niet bij betrokken is. Eenvoudig omdat iedereen zo vol is van zichzelf en van wat hij beleeft, dat hij geen belangstelling voor iemand anders meer overhoudt. En toen kwam jij. Je zei niet zoveel maar je zag alles en dat... dat heeft me vaak ellendig gemaakt.

—    Maar mijn lieve kindje, ik...

—■ Ja, je zag alles. Je wist alles!

Ze keek hem aan en in haar ogen was opeens iets anders gekomen.

Hij kwam naar haar toe.

—'Je weet toch wel, dat ik in de laatste plaats...

Hij wilde zijn arm om haar heen slaan maar ze duwde hem weg.

i— Doe dat niet, zei ze fel. Ga weg!

Nu las hij duidelijk de haat in haar ogen, die groot waren en zeer donker.

—■ Hetzelfde als toen! dacht hij even.

—■ Nu weet je niet wat je moet doen, hè? hoonde