De fakir van de Prinsengracht

en moeder nog minder. Maar vader vroeg niets en moeder vond het allemaal best. Ze lachte veel met en om Peter en je kon merken, dat ze hem aardig vond. Vader hield heel diepzinnige gesprekken met hem en hij merkte niet, dat hij eigenlijk alleen aan het woord was en dat Petertje er niets van begreep en alleen maar deed alsof. Dat kon ie, weet je: doen alsof. Dat kunnen wij allemaal eigenlijk heel goed. Merkwaardig is dat...

Peter was kantoorbediende op een grote fabriek en hij verdiende maar weinig. Hij leende wel eens geld van me en in het begin gaf hij me dat altijd eerlijk terug. Later zo van tijd tot tijd en daarna helemaal niet meer. Dat ging zo vanzelf. Het groeide en ik merkte het niet eens. fLater, toen alles voorbij was, heb ik er wel eens over gedacht...

We gingen uit samen. We roeiden en we fietsten en als we buiten waren, was het echt leuk. Alleen vrijde hij me teveel en vooral te hard, maar ik dacht, dat dat er bij hoorde en ik nam het op de koop toe, al vond ik er niets aan.

Toen het winter werd, nam hij me vaak mee naar zijn kamer en daar kleedde hij me eerst figuurlijk en daarna letterlijk uit. Dat heeft zo een paar maanden geduurd en toen — opeens — was het weer net zo over als het gekomen was. We hebben onze verloving eigenlijk nooit officieel uit gemaakt. Die is vanzelf doodgelopen.

Weer keek ze Johan aan.

—• Zo is het begonnen en zo... is het eigenlijk altijd doorgegaan. In feite heeft zich eigenlijk nooit iemand iets van me aangetrokken.

—    Die vent was een souteneur.

—    Als je zo redeneert, zijn er honderden in dat vak! Je moet de meiden bij ons maar horen. Die geld heeft, betaalt en meestal heeft zij meer dan hij. Wat wil je?

Ze sprong van zijn schoot en liep naar de tafel. Ze greep de theepot en keek hem aan.