De fakir van de Prinsengracht

—    Voor mijn gevoel wel en ik moet het toch kwijt.

—■ Is het zo ernstig?

—    Ja. Ik ben met een man meegegaan!

De vreugde, die hij even had gevoeld om haar eerlijkheid, sloeg neer. Hij zweeg en wachtte. Hij keek neer op haar haren, die in golven om haar hoofd vielen. Voorover voor een deel, want ze zat nu met het hoofd gebogen.

—    Zeg je niets? Het is waar!

—- Je zou zoiets niet zeggen als het niet waar zou zijn.

—    Nee. ’t Is erg genoeg. Ik was op een fuif.

—• Wanneer?

—    Maandagavond. Jij zou niet komen en ik was triest. Toen kwam Annie, dat is ook een meisje van ons gezelschap. Ze vroeg me of ik mee wou naar een fuif.

—    Wat was dat voor een fuif?

—    Een vriend van haar was jarig. Ik ben meegegaan en we hebben er veel gedronken. Er was een jongen, die ik aardig vond. Hij danste voortdurend met mij en ik vond het leuk. Misschien kwam het ook wel van de drank. Als ik drink weet ik nooit wat ik doe. Om een uur of vijf in de morgen zijn we daar weggegaan. Hij ging met mij mee maar voor ik wist wat er precies gebeurde, waren we bij hem thuis. Op zijn kamer!

—    Je wist zeker de weg niet meer in Amsterdam?

Ze keek even op en liet toen het hoofd weer zinken.

—■ Ik wist helemaal niet meer wat ik deed. Ik kwam

eerst weer een beetje bij toen hij me beetgreep.

Ze wachtte. Johan zweeg.

—    Zeg je niets? vroeg ze.

—• Nee. Dat merk je toch.

—    Hij begon me hevig te zoenen, maar ik stiet hem weg.

—    Erg onaardig van je! Als je met een jongen meegaat naar zijn kamer, op zo’n manier, dan mag hij daar zijn consequenties uit trekken.