De fakir van de Prinsengracht

zitting, dat hij niet eens wist wie er tegenover Matje zat. Hij hoorde niet wat de ziener en niet wat de klant zei.

Om kwart over elven liep hij op straat. Het regende. Het asfalt glom.

—    We zullen zien, we zullen nu zien, dacht hij en hij voelde bij de pijn een bijna kwaadaardige voldoe-ning.

—    Ze ontkomt er niet aan. Ze kan er niet onder uit! En met iets anders kan ze niet aankomen. Ik zeg niets. Ik wacht!

Knorrie liep in de gang en Johan zag de vent lachen.

Minna wachtte hem al boven aan de trap en ze haalde hem blij in. Ze droeg een kimono, die ze los had omgeslagen en die onder een beetje openviel.

—    Ze speelt Monna Vanna, dacht Johan nijdig gespannen, /naar het zal haar deze keer niet lukken, dat zeg ik!

Ze deed de deur dicht en draaide de sleutel om. Toen keek ze hem gelukkig aan, kwam naar hem toe en sloeg de armen om hem heen.

—    Ik ben zo blij, dat je er bent, zei ze zacht, terwijl ze haar wang tegen de zijne wreef. Hij wilde zich van haar losmaken, maar ze bleef hem vasthouden met bei haar armen om zijn hals.

—    Ik heb zo’n leuke dag gehad vandaag!

Een schok ging vlijmend door zijn lichaam.

—    Hoezo leuk?

—    Vanmorgen, toen ik van de repetitie kwam, hoorde ik plotseling iemand achter mij schreeuwen. Ik keek om en daar stond Toontje!

—■ Wie is Toontje?

Ze keek hem verwonderd aan: — Ken je Toontje niet? O, da’s zo een schat!

Ze schaterde en liet zich op de divan vallen.

—    O, o, o, wat ben jij een jaloers kereltje. Stil maar. Het vrouwtje zal je inlichten. Je mag alleen niet op haar mopperen, want ze heeft de hele dag zo’n geluk!