De fakir van de Prinsengracht

nu niet kon. Hij zou niet gewoon kunnen doen, niet praten, niet aan andere dingen denken. Het zou bij hem zijn, voortdurend en hij wilde ermee alleen zijn. Hij belde Milly op en zei, dat hij plotseling naar Rotterdam moest voor de krant, ’t Zou wel laat worden en ze moest maar niet wachten.

—■ Goed, jongen, antwoordde ze.

— Vind je het erg vervelend? hoorde hij zichzelf plotseling vragen, maar zij stelde hem gerust. Hij drukte het knopje van het toestel neer, maar bleef met de haak in de hand staan zonder het te weten. Toen — opeens — gooide hij het ding met een vloek op het toestel. Hij liep de „Rode Leeuw” binnen en zocht daar heel achteraan een box: Hij bestelde een borrel, maar rectificeerde snel: — Nee, geef maar koffie!

Later bestelde hij eten, maar toen het kwam, stond het hem tegen en hij gebruikte er vrijwel niets van.

Twee volle uren bleef hij daar zitten, maar hij kwam niet verder met zichzelf. Toen ging hij de straat op en bleef slenteren zonder precies te weten waar hij was en wat hij wilde. Tegen achten ging hij naar de Prinsengracht. Even later kwam Matje, Hij wierp zijn flambard op een stoel, haalde een bloc-note uit zijn zak en rapporteerde: Ik kwam binnen om drie uur vier en veertig. De twee zaten toen aan een borrel. Ze dronken Vermouth. Even later, dat was om drie uur een en vijftig, namen ze ieder een Bols en vier minuten later nog een. Ze zaten erg dicht bij elkaar in een hoek aan een tafeltje en ik zag dat hij knietje knietje speelde. Ze schoof dicht naar hem toe en legde even spelend haar hoofd op zijn schouder. Dat was om vier uur negen. Hij keek haar even aan en ik zag wat hij dacht: O.K.! Ver genoeg! Ze bleven nog een poosje zitten en aten wat. Een slaadje, maar hij bestelde al dadelijk weer een borrel. Scheen goed in zijn geld te zitten voor zijn doen! Toen nam hij haar bij de arm en ze gingen weg. Dat was om vier uur twee en dertig. Ze gingen naar de Dam en namen daar een taxi. Ik ook en ik