De fakir van de Prinsengracht

Op dat ogenblik kwam juffrouw Moske met de koffie en de chef Binnenland verdween.

—    Ik ga naar mijn kamer terug, juffrouw Moske.

—    Goed, meneer, zei ze zó zacht, dat Johan opkeek. Hij schrok. De vrouw had gehuild! Hij wilde iets vragen maar bedacht zich. Ze zette snel de kop koffie bij hem neer en verdween zonder een woord.

—■ Dat is het! dacht Johan. Daar heb je het! Ze heeft natuurlijk de proef gezien op de zetterij! Lieve hemel, wat is dat rot!

Het was volkomen duidelijk: juffrouw Moske had plotseling ontdekt, dat ze in de openbaarheid te biecht was gegaan toen ze bij de ziener op de Prinsengracht had verhaald van haar liefdesverlangens, haar hoop en haar teleurstellingen. En nu zat ze in angst om wat komen ging.    ,

—■ Ik moet er iets op vinden, dacht Johan. Ik kan er toch niet met haar over praten! Ik kan toch niet zeggen: maak je geen zorg, ik weet van niks! Natuurlijk is het bij haar de angst voor mijn weten! Ze weet, dat ik weet en nou weet zij zich geen raad. Verrek, ik ben gewoon verfeuilletond met mijn geweet! Rot! Allerrottigst rot!

In de Kalverstraat schoven de mensenstromen rechts en links langzaam langs elkaar. Een enkeling, die trachtte sneller voort te komen, botste telkens en gaf het vanzelf na een tijdje op. E>e stroom verzette zich tegen het tempo, dat buiten dat der massa viel en de massa won. Ze wint altijd!

Tegen de hoge muren der huizen klonk het doffe gemurmel der stemmen. Johan luisterde en als steeds werd hij geboeid door het wonderlijke gezoem, dat scheen te kabbelen in een rustige bovenstroom, een ïaist echter, die alleen maar de spanning maskeerde.

Het was half vier in de middag. Er waren veel vrouwen, die keken en winkelden en kijkend wachtten. Er