De fakir van de Prinsengracht

toen namelijk ontdekt, dat de advertentie een zeer gevaarlijk iets is.

De man lachte bij de herinnering.

—    ’t Was een beetje hard. De slag bedoel ik. Wij moesten bij dat krantje ook de advertenties corrigeren. Misschien heb ik daar de hartgrondige hekel aan die dingen van overgehouden. Ik moest corrigeren. Hardop met een tegenlezer, die de copie had. Op een goeie dag kreeg ik een twee-kolommer van een heel goeie klant. Een modefirma. Er stond een grote kop boven: Dames- en Herenkleding. Zeer origineel. Ik weet niet wat het was, ik bedoel dan met mij, want van de zetter was het natuurlijk een gijntje, maar ik las verkeerd en corrigeerde niet. De andere dag stond er met reuzenletters over twee kolom, dik en vet in het hart van de advertentiepagina: Dames- en Hoerenkleding! De zetter wilde natuurlijk kijken of „de nieuwe” het zou zien, maar de beste kerel had vergeten de fout te herstellen.

Johan grinnikte.

—    Ik heb ook es in een advertentie van een taartjes-vent aangekondigd, dat de kerel een banketkakker was. Dat heeft niemand gezien, tenminste niet hoorbaar, maar over die hoerenkleding heb ik heel wat te horen gekregen. De directeur was wild en hij plofte mij zeer vies in mijn gezicht.

—    Dat kost mij geld, meneer! Dat is een publiek schandaal, meneer! brulde hij.

Ik zei van buiten doodleuk, maar van binnen trillend: Wat kost die advertentie? Groot lef! Tien gulden, meneer! schreeuwde het heer. Die betaal ik en als het dan maar uit is, zei ik en dat had me mijn ontslag gekost, als de directeur, die tóch gevoel voor humor had, toen niet was gaan lachen! Maar toen wist ik het en die mening is later nooit gecorrigeerd: de kranten worden eerst goed, als ze geen advertenties meer behoeven op te nemen!

Johan knikte.