De fakir van de Prinsengracht

een heer, die ook een zitplaats zocht, erover struikelde. Hij knikte welwillend tegen deze heer, die zonder enig succes kwaad opliep en vroeg toen plotseling, alsof hij naar de uitslag van een pas gespeelde voetbalwedstrijd informeerde: — Hoe sta jij tegenover het vak van souteneur?

—    Je moet er talent voor hebben natuurlijk, meende Huib en Matje knikte: Dat spreekt vanzelf. Dat laten wij buiten beschouwing. Ik bedoel het meer van de maatschappelijke kant bekeken.

—    Stik, antwoordde de acteur en haalde zijn schouders op, maar Matje ging genoeglijk verder: — Ja, zie je, het onderwerp houdt me bezig. Gisteravond heb ik op een logement een souteneur ontmoet en die had daar zeer speciale inzichten en opvattingen over.

—    Kan ik me voorstellen, bevestigde Huib. Als je in het vak zit, heb je zo je ervaringen.

—    Ja, ik vertel het je alleen maar hierom, omdat jij als acteur je natuurlijk interesseert voor de mens, voor het individu en vooral voor karakter.

—• Was dat een souteneur met karakter?

Hij lachte zelf om zijn mopje, maar Matje lachte niet mee. Hij knikte.

—    Of het nou karakter was, weet ik niet, maar in elk geval heeft hij over zijn vak nagedacht.

—    Misschien was het toch een roeping, grinnikte de ander.

—■ Eerst dacht ik, dat hij me zat te vernikkelen, ging Mattheus verder, maar dat was niet zo. Hij meende het en zijn redenering was uit een psychologisch oogpunt zeer interessant. Hij zei: We leven tegenwoordig in een gevaarlijke wereld en de mannen moeten bar oppassen! Da’s bekend en nou zeg ik zei hij: As ik ervoor zorg, dat de gaande en de komende man veilig en vertrouwd zijn op mijn adres, dan is het helemaal geen schande as ik daarvan mijn sigaartje rook en mijn borreltje pik!