De fakir van de Prinsengracht

en de knippen stonden met ik weet wel wat erin!

Huib knikte: — Alles ligt nou eenmaal vlak naast elkaar.

—■ Als je nou nog zegt: zo is het leven, ben je d’r helemaal, bevestigde Matje.

Ze zwegen even en keken naar de stroom, die voortdreef over het trottoir.

Over het asfalt schoven schetterend en tetterend de grote, nieuwe Amerikaanse auto’s. Groot en breed en dik. Dikdoenerig vooral. In hardgroen en knal blauw met veel geblink van nikkel en chroom.

—    Wagens vol deviezen, zei Huib.

—    Deviezen vol wagens, verbeterde Matje, ’t Is een arm land hier, zei de minister van Financiën gisteravond in een bepaald gevoelige radio-rede.

—    Een vrind van me is gisteravond teruggekomen uit Frankrijk, vertelde de acteur. Als ze daar zo’n groene of blauwe blinkert zien rijden, weten ze het al: dan is het een Belg of een Hollander!

—    Ja, we hebben een goeie naam en die wordt nog steeds beter! Ik heb de vorige week een brief gehad van mijn zuster, die in Amerika zit. In Los Angelos. Ze vroeg mij of ik wat van die chocola wilde sturen, die ze hier maken. Ze had pas een pak gehad, daar gekocht dan en daar was de Amerikaanse niet mee te vergelijken! Ze schreef me: je zal er wel flink van smullen!

—    Wat een tijd! zuchtte Huib. We liggen te lijden, man! Krom! Kellner, geef mij nog een biertje!

—    Als er maar orde was en regel, meende Mattheus. Mij ook nog zo één, kellner!

Ze keken naar de meisjes, die langzaam voorbijschoven.

—    Goed werk, zei Matje prijzend. Ze worden knapper weer, merk je dat? Vlak na de oorlog heb ik wel es gedacht: waar moet het heen? D’r zat niks meer aan en om, maar de natuur herstelt toch maar alles. Mooi goed is er weer. Heel mooi goed!

Hij draaide een sigaret, strekte zijn benen, zodat