De fakir van de Prinsengracht

hij naar Huib wees, meneer hier seg ik, geeft mij sopas een koart van de oranje kleur. Meneer ken het niet helpen, want het is een weet sogesegd, moar ik wilde u meedele, dat deze kaort eerst overmorge geldig is. Toch heb ik meneer het knippie gegefe, want het blijkt mij, dat kelegoa’s fan me al met de ferkoop van de koarte begonne sijn. Ik heb, hooggeacht publiek, geen rede u de rede doarfan te verswijge! Het sit noamelijk so: de conducteur van de Amsterdamse tram, die het meest van deze koarte ferkoopt, krijgt uit de hande van de directie van de Stichting 40-45, sogesegd eige-handig een stofzuiger! En nou benne d’r kelegoa’s die so fuil sijn om niet te wachte! Die ferkope al en doarom zeg ik: — Feruit! As de kelegoa’s te fuil sijn om de eerlijkheid van de doatum in acht te neme, dan wordt de nette man gedwongen om mee te doen. Ik froag beleefd uw oandaeht: ik goan so dadelijk beginne !

Opnieuw rekte hij zich uit in de langste lengte, die verkrijgbaar was en begon toen aan de gloedvolle declamatie van een vers. Zo ongeveer:

In de oorlog stonden sij steeds pal.

Ferraod was er toen overal!

Maar sij hebben alles toch gegeven,

Ja, alles! Heel vaak ook hun leven!

Zij vochten toen voor u en mij en maakten zo ons land weer vrij !

Er was sofeel ferdriet in ’t land Bij elke rang en elke stand.

Zij gaven toen hun jonge lef en, maor frouw en kind, die achterbleven, die hebben soms nog wel de eer, moar geen brood te eten meer.

Toen is de „Stichting” er gekome en heeft de leiding gauw genome.

De regering gaf toen sefen millioen, maar de andere twee, die moet gij doen.