De fakir van de Prinsengracht

—    Ik wacht, zei hij. En ter verklaring voegde hij er nog aan toe: Op u!

Ze keek hem aan en het was duidelijk te zien, dat ze op de grens van huilen stond.

—• Kij moet spreek, herhaalde Mattheus. Ik weet, maar kij het woord.

—    Ik wilde graag weten......begon ze aarzelend en

onzeker.

—    Zij allen kom tot mij om te weet, bevestigde de ziener. Kij zijt bang.

Ze knikte en keek hem ongelukkig aan-

—    Ja, ik ben bang. Ik heb dat al langer, maar de laatste dagen is het steeds erger geworden. Ik zit in een heel rare situatie.

Matje knikte: Ik weet.

—• ’t Is vanzelf zo gegroeid, begrijpt u wel?

—■ Ik begrijp.

—    Een boon als ik het begrijp, fluisterde Huib. Jij ?

Johan antwoordde niet. Het geval interesseerde,

hem. De vrouw „had iets”.

Zij leek „het hijgend wild”, dat de jacht wel vreest, maar in angst te sterker mint. Misschien juist om die angst.

—    Ik wou graag weten hoe het afloopt, zei ze plotseling. Of het goed gaat met Joop en mij.

Matje was niet gretig met antwoorden. Hij wachtte en weer lag de stilte log en zwaar.

—■ Kij hebt zorg in u en die zorg is andere oorzaak, zei hij eindelijk.

Ze knikte.

—    Ja, meneer. Ik weet wel, dat het mijn eigen schuld is. Toen wij kennismaakten — dat was op dat bal-masqué deze winter — toen heb ik er geen ogenblik aan gedacht, dat het langer zou duren, begrijpt u wel? ’t Is toch waar: je gaat zo’n avond uit, omdat je alles wil vergeten en ook omdat je niet altijd aan datzelfde wilt denken en dan komt zoiets. En toen kwam