De fakir van de Prinsengracht

—    Nee, kind. Maak je daarover geen zorg.

—• Ik heb daar geen zorg over, antwoordde ze zacht. Het was alleen maar een plotseling bij me opkomende gedachte. Je weet, Han, hoe ik die dingen zie. Zoals ik ze altijd gezien heb. Jij moet doen wat jij denkt, dat goed is, zodat je niet bang behoeft te zijn, dat je......last met jezelf krijgt. Ik zeg het misschien wat raar......

—    Je zegt het volkomen duidelijk.

—    Zie je, ik wil absoluut niet, dat je iets laat, omdat

je bang bent, dat je...... verantwoordelijkheid hebt

tegenover mij. Daarom mag je nooit iets doen. Het zou mij meer hinderen dan wat ook.

—    Wat zou jij doen in mijn geval?

Ze keek hem weer vragend en een beetje ongelukkig aan.

—    Ik weet het niet. Ik weet het werkelijk niet,

maar......wat doet het ertoe? Het komt er alleen maar

opaan of jij het met jezelf eens bent'!

—    Ik weet het, Milly, zei hij alleen en weer had hij dat ellendige gevoel van zachte onbestemde pijn.

Hij kwam op de Prinsengracht, toen Matje de eerste klant al onder handen had en Huib had geen gelegenheid op de kwestie van die middag terug te komen.

—• Was het wat? vroeg Johan, toen de eerste verdween.

—■ Een wijfje in de penarie, vertelde de ziener. Haar man zit in Indonesië en hij komt de volgende maand terug. Ze wou weten of hij wat zou merken. Ze was vrij vaak overboord geslagen, maar iedere keer na de storm weer binnen boord gespoeld en nou voelde ze nog een beetje nattigheid. Dat ken, lachte hij met de nadruk op de è van ken!

—    Wat heb je geantwoord?

—    Heel netjes en beschaafd. Maak je daarover geen zorg. Je kent mijn tact in dergelijke subtiele zaken. Ik