De fakir van de Prinsengracht

wijzigd. Ze deed vriéndelijk, vrolijk zelfs en ze praatte veel en druk. Toch ook weer niet te druk. Meer zoals heel veel vroeger, toen alles tussen hen nog goed ge-Aveest Avas. ’t Was overleg; natuurlijk maar dat overleg sprak niet te duidelijk.

Hij keek even peinzend voor zich en plotseling voelde hij, dat Milly hem opnam. Hij sloeg zijn ogen op en even keken ze elkaar aan.

—    Is er iets? vroeg ze bezorgd.

Hij schudde zijn hoofd.

—    Och. zei hij en haalde zijn schouders op. Eigenlijk is het allemaal even rot.

Ze zette zijn kop thee A^roor hem neer en ging zitten.

—    Is er iets gebeurd? Iets......onaangenaams?

Even kwam er iets van spijt in hem op. Hij nam

haar hand in de zijne. Zij begreep hem. Beter: Ze voelde altijd dadelijk als er iets was. Ze las op zijn gezicht.

—    Ouwetje, zei hij en hij zag, dat ze tranen in de ogen kreeg.

Ze trok haar hand terug.

—    Wat is er gebeurd ?

Hij vertelde haar de geschiedenis van ’t getorpedeerde tweede feuilleton en gaf nauwkeurig verslag van de gesprekken met de directeur en de hoofdredacteur. Toen hij uitgesproken was, keek ze hem aan en Avacht-te.

—    Wat zeg je ervan? vroeg hij.

—    Ik zou liever horen Avat jij denkt, antAvoordde ze.

—■ Ik had ze het liefst alle twee flink voor d’r schenen geschopt, ’k zou graag stik gezegd hebben en weggegaan zijn. Daarna zou ik graag naar die meneer Wensink zijn getippeld om hem een pak op zijn ille-galiteits-exploitanten tabernakel te geven, maar ik heb het eerste niet gedaan en het tweede ook nagelaten. Er is dus niets gebeurd.

Ze keek hem aan: — Je hebt toch niets om......mij

gelaten?