De fakir van de Prinsengracht

Hij kreeg het telefoontje van de directie van de krant, juist toen hij de „kop” had gemaakt.

—    Kan je even naar me toekomen? Ik wou graag iets met je bepraten.

Hij ging. De directeur van de krant was een vlotte, aardige kerel. Iemand, die na de oorlog zijn verdiende kans gekregen had, maar die deze kans ook wenste en wist te benutten. Hij had de krant, die als een illegaal blaadje in de oorlog begonnen was, groot gemaakt en hij was daar trots op. Hij wist, dat het ook verder zou gaan, want de krant was goed en ze „ging erin!” Maar één vrees had hij: dat de slappe autoriteiten toch morgen of vandaag de drukkerij zouden teruggeven aan de oude directie en dat deze lieden, die hevig gecollaboreerd hadden, hun blad van voor de oorlog weer zoude mogen uitgeven.

Johan kreeg een sigaret en een praatje over het slechte weer van de laatste dagen.

—    Wat is er eigenlijk! informeerde hij. Ik vind het weer ook niet zo prettig, maar ik neem niet aan, dat je me hier hebt laten komen om mijn mening over de nattigheid te horen.

—    Toch over nattigheid, zei de ander. Kijk, kerel,

ik moet je iets zeggen. Ik heb dat feuilleton van je over het huis op de Veluwe gelezen en ik moet zeggen: het was interessant, maar......

—    Maar? vroeg Johan een beetje ongerust.

De directeur overhandigde hem een telegram. Johan las het in de grootste verbazing. Het luidde aldus: „Verbied publicatie van tweede feuilleton over huis. Alles gelogen. Wens mijn naam niet aldus genoemd. Kom morgen. Wensink”.

—    Je ziet het, zei de directeur.

—    Ik zie het wel, maar ik begrijp het niet, antwoordde Johan.

—    Wensing was toch immers de leider van die illegale groep?

—    Jazeker, maar hij heeft toch geen zeggenschap