De fakir van de Prinsengracht

mentaliteit duidelijk te maken. En dan legt de man de vijf vingers van zijn rechterhand tegen de vijf van zijn linker, zwaait met die combinatie even langzaam heen en weer en zegt dan: Ja, er zijn duizenden en nog eens duizenden, die in dezelfde situatie verkeren als u!

— De man van Binnenland, dacht Johan en hij knikte.

—■ Er is maar één ding erger, ging de man tegenover hem verder. Dat is de mimiek van een soort, een ras: Ogen sluiten, glimlachen en nee schudden. Kent u dat? Ik ben van mening, dat die houding een moord volkomen rechtvaardigt.

Hij ging. Nadat hij nog verzocht had „ de zaak zo te beschrijven, dat er geen namen en zeker de zijne niet bij genoemd zou worden”.

Johan besloot de twee feuilletons over het ondergrondse huis te publiceren vóór het verhaal van „De Fakir van de Prinsengracht” begon.

Drie dagen daarna stond het eerste deel in de krant. Het slot luidde aldus: „Het is een merkwaardig verhaal, ik geef het u toe, maar geloof mij, de waarheid ervan staat vast. Wij hebben mensen gesproken, die in dit ondergrondse huis geweest zijn, die er vluchtten als zij in gevaar verkeerden en die er een veilige schuilplaats gevonden hebben.

Het werd nooit ontdekt. Ja toch: ontdekt werd het wel. Eén keer en nog wel door een der gevaarlijkste, scherpzinnigste en tegelijk boosaardigste leiders van de Gestapo. Hij heeft van deze ontdekking echter nimmer mededeling gedaan. De oorzaak van dit stilzwijgen was een vrouw.

Van dit vreemde en zo tekenende avontuur, een voorval, dat een duidelijk beeld geeft van de corrupte willekeur dezer lieden, vertellen wij u in het volgende feuilleton”-

Johan schreef dit tweede feuilleton en het stond gezet op de drukkerij. Het was bestemd voor het blad van drie dagen later.