De fakir van de Prinsengracht

—    U is nog altijd zo anti-Duits?

—    Nog altijd is niet slecht! Als ik het niet was, zou ik het zeker toch wel geworden zijn. Vooral nu ik zelf heb kunnen leren wat Gestapo betekent.

—    Ik schiet je toch dadelijk neer, dacht ik weer.

Hij keek me koud aan.

—    De Gestapo is noodzakelijk om de regering in staat te stellen haar werk te doen voor het volk. Ook als dat volk het niet wil, omdat het zijn bestwil niet ziet.

Ik wond mij op, dwaas genoeg- Ik schreeuwde hem van alles in zijn moffengezicht. Over de martelingen en de moorden, over de trappende en slaande lakeien en de zuipende, hoerende kerels en nog veel meer. Hij luisterde en leerde mij zo, welk een gek ik inderdaad toen nog was. Want toen ik uitgeschreeuwd was, herhaalde hij rustig: Ik stel dus vast: er is niets tussen u en Paula?

We gingen terug. Toen we dicht bij het huis kwamen, zag ik de vrouw al tussen de bomen staan. Ze had uitgekeken. Op wacht gestaan blijkbaar. Bang, dat ik hem zou neerschieten of bevreesd, dat hij mij

......? Als u mij vraagt, weet ik het nóg niet, maar

toen ze gingen, bleef zij even achter en zei ze: Hij zal hier nooit over praten. Hij zal jou niets doen!

Ik heb een week daarna in de grootste spanning geleefd, maar er i s niets gebeurd. Het was......particu

lier!

—    Gek, dacht Johan, dat ik die dingen langzamerhand in de eerste plaats en alleen maar als krantenman kan zien. Tweede feuilleton.

En de kop spookte al: De Gestapo particulier!

—    Te gewoon, dacht hij dadelijk weer. Hardop zei hij: Een merkwaardig verhaal.

De ander schrok op. Hij was even „weg” geweest.

—    Kent u dat ? vroeg hij plotseling. Een ambtenaar achter een loket. Je legt hem iets uit. Het is dringend en je probeert dat zo goed mogelijk en zonder senti-