De fakir van de Prinsengracht

Vlak voor het huis bleef Paula staan. Ze keek hem aan en zei: Hier is het.

Hij keek en keek, maar zag blijkbaar niets.

—    Wunderbar, zei hij. Man sieht ja gar nichts, du!

Toen kwam ik te voorschijn en hij verstramde even,

maar overwon zichzelf dadelijk weer.

Hij nam zijn hoed af en zei: Darf man das Haus mal sehn?

Ik knikte, schoof wat levend groen op zij en ging hem voor. Hij en Paula volgden. Hij was bepaald enthousiast. Maerchenhaft en nog veel meer!

—    Ik wou graag met u praten, zei bij.

—    Goed, antwoordde ik, maar dan niet hier!

Het huis was mij namelijk te dierbaar voor een gesprek met deze boef. Ik had een revolver in mijn zak en ik dacht weer: Ik schiet hem toch neer straks!

We gingen naar buiten en ik bracht hem naar een kleine bomengroep.

—    Het is particulier, begon hij. Particulier en niet anders. Ik vraag u: Wat is er tussen u en Paula?

—    Niets, antwoordde ik en de scène was bepaald grotesk. Hij onderwierp mij aan een soort verhoor. Steeds over Paula- Hoe mijn portret in haar bezit kon zijn. Of ik haar man goed gekend had? Hoe onze verhouding nu was en nog veel meer vragen van dat soort.

Ik antwoordde koel en zakelijk. Toen hij zweeg, keek hij mij een tijd doordringend aan maar ik antwoordde met dezelfde blik. Ik was werkelijk volmaakt rustig.

—    Wunderbar, zei hij toen en hij lachte. Als men ons hier eens zou zien staan.

—    Ja, zei ik en ik voegde erbij: En men zou weten waar ons gesprek over ging.

Zijn gezicht verstrakte en hij kreeg rode vlekjes op zijn jukbeenderen.

—    Men zou zeker iets anders verwachten, ging ik verder en hij knikte.