De fakir van de Prinsengracht

het huis er is. Alleen weet hij nog niet waar het ligt.

Wat zal ik u van mijn gevoelens vertellen? Dat ik haar met de grootste voldoening had kunnen wurgen? Ik heb niets gedaan. Ik heb alleen gewacht op wat ze verder zou zeggen. U mag hierbij niet vergeten, dat deze vrouw in weerwil van alles toen volkomen eerlijk was.

—■ Rudi wil met jou praten, zei ze. Hij wil zichzelf overtuigen.

—    Waarvan in ’s hemelsnaam?

—    Van het feit, dat er tussen ons niets is. Het blijft een zuiver particuliere aangelegenheid tussen jou en hem, zegt hij en ik sta voor de waarheid daarvan in.

Ze keek mij daarbij recht aan en zei toen: Hij zal

jou niets doen en hij zal ook nergens met de...... eh

......collega’s van hem over spreken.

—■ Zo! Hoe weet je dat zo zeker?

—    Omdat hij weet, dat hij — als hij het wel zou doen — mij kwijt zou raken!

Ik zat. Ik wist het niet meer. Alles was uit, dat stond voor mij vast! Toch heb ik ja gezegd!

—    Goed, zei ik. Komen jullie maar! We zullen praten! Misschien is het wel aardig voor Heine en mij om elkaar na zoveel maanden nog eens weer te zien.

Deze Heine had mij namelijk in ’42 verhoord, maar weer laten lopen. Toen hij mij later was gaan zoeken, was ik natuurlijk al lang verdwenen.

—    Ik schiet hem neer, dacht ik. Dat weet ik nog, maar ik zou u met geen mogelijkheid mijn stemming of mijn gemoedstoestand van dat ogenblik kunnen beschrijven.

Ze ging vrij snel daarop, maar twee dagen later kreeg ik het bericht: Wij komen morgen om ongeveer elf uur!

Om half elf die morgen lag ik in het kreupelhout uit te kijken. Tegen elven zag ik ze komen. Hij was niet in uniform.