De fakir van de Prinsengracht

was het niet. Een gevoel van klaar te zijn. Van: Nou is het er dan!

Met één ding had ik de grootste moeite. Ik moest mezelf.steeds weer hetzelfde zeggen: Niet schieten! Staan blijven. Niet verroeren! Niet schieten!

En toch ging het bijna niet. Dit stond voor mij vast: ze krijgen mij niet levend te pakken en als ik ga, gaan er een paar van dat tuig mee!

En toen zag ik opeens hoe een van de Duitsers zijn geweer over zijn schouder hing, een pakje sigaretten uit zijn zak haalde, eentje opstak en lachte. En toen hoorde ik hem zeggen: „Kornrn mit! Hier ist ja gar nichts los! Das kann man ja so sehn!”

Dat was de kerel, die mij recht had staan aankijken! Maar hij had niets gezien. Een minuut later waren ze weg!

En nou dat andere geval: In onze groep waren ook vrouwen natuurlijk. Om precies te zijn: drie. Twee van haar hebben prachtig werk gedaan, vooral als koeriersters. De derde ook, maar daar stond het geval toch anders mee. Die vrouw had een — hoe zal ik het zeggen? — een andere mentaliteit. Achteraf zou ik met geen mogelijkheid kunnen zeggen waarom ze eigenlijk met ons heeft meegedaan. Heeft u er wel eens aan gedacht, welk een interessante psychologische studie er te schrijven zou zijn in het algemeen over het waarom, dat de illegale strijders heeft bewogen?

Ze was jong en knap. Ja, knap was ze zeker. Ze was getrouwd geweest met een man, die wist, dat hij van de Duitsers niets dan ellende te verwachten had en die er dadelijk na de capitulatie al vandoor was gegaan. Hij had haar voldoende geld gelaten en was naar België gevlucht. Hij wilde naar Engeland. Hij is er nooit gekomen, want ze pakten hem al aan de Nederlandse grens.

We kenden haar en zo vanzelf kwam ze in onze groep terecht. Er is geen ander woord voor: het was zo vanzelf! We praatten in het begin veel en deden