De fakir van de Prinsengracht

kijkt. Ja, het is...... een beetje vreemd. Er was een

vrouw. Er is bijna altijd een vrouw, niet?

En hij vertelde:

— Ze gingen bij me in en uit en vaak hebben we wel eens gedacht: het gaat nooit goed! Het kan niet goed gaan zo! Maar ’t ging wel en ze vonden het huis niet! Totdat er iets gebeurde en......Dat was zo. Op onge

veer vijf- of zeshonderd meter van mijn heuvel verwijderd stond een villa en daar had de Duitse legerleiding een stelletje van de belangrijkste boeven in gezet. Op een goeie dag stond die villa in lichte laaie maar — en dat was het ellendige — het vuur werd te gauw ontdekt en bijna op hetzelfde moment klonk het sein van de moffen. De man, die de fik erin gestoken had, kon nog net bij me binnen komen, maar ik zei: Probeer liever te verdwijnen, want nu gaat het mis! Ze gaan dit hele stuk terrein afzetten en dan volgen de razzia’s. Ik kende dat van andere gelegenheden. Dan gingen ze in gelederen van zes of zeven naast elkaar op een afstand van drie of vier passen in rechte lijn over het terrein of door het bos en die methode werkte als een net: alles kwam erin.

’ t Gebeurde ook precies zo en al gauw hoorde ik de

heren. De twee bleven en achteraf bekeken......Goed,

ik dacht: ’t Is uit, want nu vinden ze me zeker. Mijn ingang liep wat schuin omhoog tegen de heuvel aan. Er lagen takken voor en -weer een eindje verder was vat kreupelhout. Ik zette een klein tafeltje vlak naast me bij mijn „deur” en legde daar mijn munitie op en mijn eerste revolver. Ik hoorde ze en ze kwamen steeds dichterbij. Opeens stonden ze er. Ik was volkomen verrast, zo gauw was het gegaan. Ik dorst mijn hoofd niet meer terug te trekken. Roerloos bleef ik. Drie Duitse soldaten stonden op nog geen twee meter afstand van me en één keek me recht in mijn ogen. Ze hadden alle drie het geweer in de aanslag. Als ik het vertel, beleef ik het weer. Dan heb ik precies hetzelfde gevoel. Angst