De fakir van de Prinsengracht

woord kreeg, schreeuwde hij opnieuw: het dus uit, vraag ik?

—    Je hoeft tegen mij niet zo te brullen, want dan schop ik je de kamer uit. Ik ben helemaal niet barmhartig, als je dat maar weet.

Hij lachte en ging toen verder: Je kan knokken en dat moet je ook! Je kan een stukje schrijven en dat moet je ook! Je kan vloeken en tieren en dat moet je ook! En je kan met dat alles doorgaan en nooit ophouden! Nooit, nooit, nooit en dat moet je ook! Maar je moet je kop koel houden, want anders word je het slachtoffer en als ze het zover hebben, hebben zij het gewonnen, want dan kun je niet meer knokken en niet meer schrijven en niet meer doorgaan! Ik heb gezegd!

—    Barst! Ik niet! Want duizenden en nog eens duizenden staan in nog minder dan in derlui geestelijke of letterlijke hemd en ze kunnen niet wachten!

—    Nee, ze kunnen inderdaad niet wachten, maar ze zullen het ze leren!

—■ En ik blijf van mijn loketje naar mijn spreekkamertje lopen en vandaar naar mijn bureau om een stukje te schrijven en van mijn bureau weer naar het loketje. En die man houdt zijn schadekaart met niks en de actrice haar ontslag.

—    Naar alle waarschijnlijkheid wel.

—    Ik loop weg. Ik word putjesschepper!

—    Dan krijg je een chef, waarvan je collega’s je vertellen, dat hij N.S.B.-er is geweest en dan sla jij hem in een ruzie tegen de grond en dan ga je in de lik en dan kan je er niet eens een stukkie over schrijven! Je zit nog op een van de heste plekjes en hier is het nog niet zo heel erg aangevreten. Hier kun je tenminste nog vechten LProbeer dus je vertrouwen te houden en wees blij met je vak, dat je in staat stelt althans nog i e t s te doen. En verdwijn, want daar komt geloof ik mijn klant. En die heeft, zegt men een mooi verhaal!

—    En gij zult blijven het heen en weer krijgen van