De fakir van de Prinsengracht

hield niks over. Na de bevrijding werd hij tot boven zijn hals volgepropt met beloften! Onze lieve Heer hielp hem toen de brug over, want hij woonde aan een grachtje, zie je?

—    Tegenover die brug, bedoel je?

—    Hoe raad je het zo? Hij werd na heel veel vieren en vijven oorlogsslachtoffer. Dan krijg je zo’n kaart en dan ben je nummer zoveel in blijde verwachting. Hij ook. Maar behalve die kaart kreeg hij niks! Hij wou naar Den Haag terug, maar hij mocht niet vanwege zijn domicilie. Daar gaan ze namelijk op zitten en daar krijg je ze vast niet van af, zodat je geen schijn van kans hebt om je domicilie te vernieuwen.

—• En wat wou hij nou met jou?

—    Hij dacht, dat er een stukje in zat en dat het stukje zou helpen. Ja, ik geef je toe: het moet bepaald een kind zijn, dat ie dat nog altijd gelooft, niet? Hij zei: ’t Is nou twee jaar en ik heb nog altijd maar alleen een kaart. Ik bekijk dat ding geregeld, zei hij ook nog, want het is mijn enige bezit.

—    Tja, hij moet niet vergeten, dat er nogal wat N.S.B.-ers teruggekomen zijn uit de kampen en andere herstellingsoorden en dat de barmhartigheid heel ver gaat.

—• Ik heb hem beloofd, dat ik zijn verhaal zou publiceren.

—    Je mag wel oppassen, waarschuwde Johan ironisch: de pers heeft al zo’n slechte naam en onze regering weet alles veel beter.

De man van binnenland haalde alleen zijn schouders op.

—    De tweede, die ik vanmiddag te verteren kreeg, was een actrice.

—    Ha, zei Johan. Jij hebt nog es wat. Een jonge?

—    Nogal ja. Ze kwam me vertellen, dat ze door de directie van haar troep met ontslag bedreigd is en dat ontslag naar alle waarschijnlijkheid ook wel krijgen zal, omdat ze geweigerd heeft op te treden in één stuk