De fakir van de Prinsengracht

moest. Hij kocht in een nachtkroeg twee flessen champagne, nam glazen mee en ging naar het kerkhof. Naar het graf van de dichter Hofmann. En op de grafheuvel ontkurkte hij de fles en schonk in. En hij praatte en verbeeldde zich, dat Hofmann antwoordde, omdat hij zelf de stem van zijn dode vriend imiteerde. En toen de eerste fles leeg was, begon hij aan de tweede en toen die ook op was, ging hij naar huis. En de lieve God mag weten hoe hij zich toen voelde......

—    Soms, meneer, heb ik het gevoel, dat ik ook moet gaan, maar ik heb geen geld om twee flessen champagne te kopen en ik weet ook niet waar mijn vriend begraven ligt, want hij is door de Duitsers weggevoerd en nooit teruggekomen.

Matje knikte ernstig. Huib begreep het niet. De man was diep ontroerd.

—    Nu kijkt u naar me, zei hij en u denkt: hij is gek. Ik heb het u wel gezegd! Ik ken mezelf en ik ken de mensen. Ik ben een out-cast. Natuurlijk ben ik dat, maar het voordeel is, dat ik het weet en dat ik het helemaal niet erg vind.

—    Slapen gaan, zei Ome Ko. De kast gaat dicht.

Ze gingen.

—    Wonderlijk, zei Huib een beetje verdwaasd. Toch merk je, dat het in weerwil van alles een beschaafd mens is.

—    Nebbisj, reageerde Matje- Gelukkig is ie met zijn beschaving!

—    Misschien wordt ie toch nog weer goed, dacht Huib. Wat denk jij ?

—    Ik denk net als blinde Maupie; zien mot ik het.

—    ’t Is een heer, peinsde Huib.

—    Ja, maar een raar heer, antwoordde Matje en hij besloot: Maar in één ding had ie gelijk: na deze oorlog is de wereld inderdaad vol „displaced persons”, alleen de mensen weten het niet altijd en als ze het wel beseffen, weten ze toch niet waar ze ermee naar toe moeten!