De fakir van de Prinsengracht

van mijn vak en ze zeiden tegen me: Ga nou zelf weg, anders word je deruit gegooid! Ik ben toen weggegaan en ik heb tegen mijn vrouw gezegd: Het is beter, dat ik helemaal verdwijn. Jij houdt de kinderen, want ik neem de schuld op me. Houdt u van negerplastieken?

Huib knikte. Matje zei ja.

—    Ik hou van primitieve kunst en ik had een heel mooie verzameling. Congo en Nieuw Guinea. Beelden en maskers. Ik heb gezegd: Voor jou! Ik had toch de schuld!

Hij keek op: Ome Ko had de helft van de lampen uitgedraaid. Het teken: het is nu laat genoeg, we gaan naar bed.

De man boog zich voorover: — Ik zeg u: de wereld is gek en het einde nadert.

—    Maar waarom dan toch? probeerde Huib weer, maar toen Matje zei: — Je hoort het toch! knikte de man begrijpend en zei hij : — Juist, meneer! Ze spreken over displaced persons en ze proberen ze te tellen. Ze zijn niet te tellen zeg ik u, want wij zijn allemaal displaced. Ontworteld, losgeslagen. En de domheid verblindt. Er is geen godsvrucht en liefde meer onder de mensen en de duisternis wordt elke dag groter. Ik heb één vriend gehad, een werkelijke, maar hij heeft de oorlog niet overleefd en sindsdien ken ik geen vriendschap meer. Met die ene vriend heb ik gepraat en we begrepen elkaar. Laatst dacht ik aan dat verhaal van de schrijver Hofmann en zijn vriend, de toneelspeler. Ik bedoel die Hofmann van de geestenvertellingen. Kent u zijn levensgeschiedenis? Een geniaal man. Schrijver, musicus, componist, architect en nog meer, geloof ik. Hij had ook niet veel mensen waarmee hij werkelijk kon praten, maar die ene, die toneelspeler, ik weet niet meer hoe hij geheten heeft, die begreep hem en was aan hem gehecht. En toen Hofmann overleed, voelde die ander zich eenzaam, zo eenzaam, dat hij het vaak niet kon verdragen. En toen — op een nacht — werd het zo erg, dat hij niet meer wist hoe hij verder