De fakir van de Prinsengracht

—    Nou ja, ik dacht zo, toen ik het vertelde, dat je het niet leuk vond.

—■ Ik matig mij het recht zeker niet aan om jou te zeggen, welke mensen je wel of niet moet ontvangen en als jij iemand wil hebben, die bij jou slaapt, dan heb je daar volkomen het recht toe.

—    Maar Johan! Iemand, die bij mij slaapt?

Ze schaterde.

—    Die goeie Max! Je denkt toch niet, dat hij......

Maar, Han!

Ze keek hem met grote, droevige ogen aan en begon toen nerveus aan een knoop van zijn jas te draaien.

—• Ik voelde me zo eenzaam en zo ongelukkig. Jij had gezegd, dat je niet kwam en alles was mis en toen kwam Max en die had ook weer zo’n ellendig verhaal van die ruzie met zijn vrouw. En opeens was jij er en moeder en vader waren er en alles leek heel anders en

nou is ’t weer...... Als je alles wist, zou je...... Als

je wist waarom Max......

Plotseling kwam er een zwakke lach, die echter weer verdween.

—    Ja, ik had gezegd, dat ik niet zou komen, herhaal

de Johan. Ik kon eigenlijk ook niet, maar ik zag plotseling een ogenblik en......

—    En dat was juist zo leuk. Ik was zo blij!

—    Ja, maar nu moet ik werkelijk gaan.

—    Is alles dan weer goed?

—    Wat was er dan niet goed? Je doet net alsof we ruzie hebben gehad.

—■ Je weet heel goed wat ik bedoel; Han! Toe nou!

Hij zweeg. De weerzin klom in hem omhoog. Plotseling sloeg Minna de armen om zijn hals-

—    Toe nou. Zeg wat! Han!

Ze begon hem te zoenen, maar hij probeerde zich los te maken.

—    Niet doen, zei hij zwak. Laat dat! ’t Is goed.

—    Nee, ’t is n i e t goed. Ik wil niet, dat je zo weg