De fakir van de Prinsengracht

—    U zult dat begrijpen, zei hij. U is nog jong. Om en bij de veertig, denk ik, niet ?

—    Ben je helemaal mal! viel Minna uit.

—    Zoiets, zei Johan en hij voelde zich zeer onbehagelijk.

De jonge man had iets van een grijns.

—    Werkt u...... practisch of meer in de theorie?

vroeg Johan.

—    Ik heb natuurlijk toegang tot de laboratoria, antwoordde de man. Thuis moet ik mij beperken tot theoretische berekeningen en die probeer ik dan elders te verifiëren.

—    U moet hem bezig zien, vertelde moeder. Zijn hele tafel ligt vol papieren met allerlei rare tekens erop. Van die piepertjes met gekke spruiten eraan. Ik zeg maar: je bent er mee uit als vrouw! Geef mij maar een gewone man. Daar trek ik nou al bijna dertig jaar mee op.

—    Je ziet er anders best uit, lachte Minna.

—    Nou ja, ik kook een lekker potje. Wat jij, vader?

—■ Mijn vrouw ziet de dingen nogal van de materiële

kant, antwoordde die zonder een lach.

—    God zij dank wel! lachte de vrouw. Ik blijf met mijn beide benen op de platte grond. Als ik ook naar de maan ga zitten koekeloeren, weet ik niet meer wat ervan groeien moet. Ik zie die maan trouwens heel anders. ik weet niet wat dat is!

Ze schaterden allen. Zelfs de jonge man deed mee, al was het dan geluidloos.

—    Ik vind het zo leuk, dat jullie er allemaal zijn, vond Minna.

—■ Uit de brand ben je! doofde haar moeder. Wat voer je eigenlijk uit tegenwoordig? Ik heb je in geen weken gezien. Huppel je nou nog altijd in die revue? Een rare liefhebberij, als je mij vraagt.

—■ Ze vraagt jou niet, zei vader.

—    Nee, mij vraagt geen mens wat.

—■ Dat komt, omdat gezond verstand niet in tel is,