De fakir van de Prinsengracht

—    Maar wat doe je dan? informeerde Minna werkelijk benieuwd.

De vader antwoordde.

—• Moeder gaat tegenwoordig uit begraven, zei hij plechtig. Kijk maar niet zo verbaasd. Ze loopt mee met elke begrafenis, die onze deur voorbij komt en op het kerkhof staat ze mee vooraan! Vlakbij de naaste familie, en na de plechtigheid komt ze opgelucht naar huis.

—■ Nou ja, zei de vrouw. Dan merk je, dat je het nog niet zo beroerd hebt en dat lucht op. Anders verzuur je maar. Aan je vader heb ik werkelijk zo’n lol niet, als je mij vraagt!

Minna schaterde.

Johan nam de twee op. Een wonderlijk duo.

De jonge man hing nonchalant in zijn stoel en draaide achteloos tussen duim en wijsvinger een sigaret. Hij presenteerde niet.

—    Een egoist, dacht Johan, die de uiterlijke-ver-

schij nselen-psychologie beoefende......

—    Mijn vrouw, begon Minna’s vader heel rustig, is nogal onstuimig in haar liefhebberijen en dat is voor de rust van mijn wetenschappelijk werk nogal eens bezwaarlijk.

Zijn vrouw schaterde maar er zat niets schampers in haar lach.

—    Dan kijk je maar wat minder naar de maan en wat meer naar de wereld, adviseerde ze en ze lichtte Johan in: Mijn man is maanziek, moet u weten!

—    Ik bestudeer de structuur van de maanvulkanen en de invloed daarvan op het licht. Ik heb vastgesteld, dat het licht onder bepaalde invloeden van die vulkanen wisselt in sterkte.

—    Kul, zei ma. Allemaal kul! Als ’t licht wisselt en ’t wordt te donker steek je de lamp aan. Wat zegt u? vroeg ze Johan en ze bleef hem aankijken, zodat hij wel antwoorden moest.

—    Heeft u......ontdekkingen gedaan op dat punt?