De fakir van de Prinsengracht

Toen kwam Knorrie zeggen, dat er een oude heer en een dame waren.

—    ’t Is loops vanavond, dacht Minna hardop met een lachje en ze ging kijken.

De twee zwegen. Ze hoorden het meisje enthousiaste kreten uitstoten en even later kwam ze met de twee binnen.

—    Dit is moeder, stelde ze voor en dit is vader. Max — Johan. Dat is leuk! O, wat is dat leuk!

Ze klapte in de handen en danste rond vol uitbundig pleizier.

—■ Allemaal thee natuurlijk! O, wat is dat leuk!

Het werd stil.

—• Zeg es wat asjeblieft, animeerde Minna.

Moeder keek es rond en zei toen wat.

—    Hoe kan je hier huizen! Heb je hier een w.c.?

—    Nee, die is beneden. Nou moet je niet van die vulgaire vragen stellen.

—    Probeer nou niet mij op te voeden. Daar is .je vader al bijna dertig jaar mee bezig en dat is hem ook niet gelukt!

Vader glimlachte. Hij keek naar zijn stevige, korte vrouw en knikte.

—■ Inderdaad, bevestigde hij toen. Manieren krijg je er niet in.

—■ Dat heb je kunnen weten toen je met me trouwde, maar koken doe ik goed, niet? O, Minna, lekker gegeten hebben we! Vertel es, vader!

—    Een nieuw gerecht van de radio, vertelde hij. Nationaal heet het. Er zaten natuurlijk oranje worteltjes in. De naam was werkelijk goed gekozen.

—    Je wordt nog reactionnair zo, vader, waarschuwde Minna, maar moeder viel dadelijk in: — Waarom? Omdat hij oranje worteltjes eet? Ik had de tijd vandaag. ’k Heb er een beetje werk van gemaakt.

—■ Ja, moeder heeft tegenwoordig gebrek aan tijd, deelde vader mee. Voortdurend komt ze tijd tekort!