De fakir van de Prinsengracht

Daar was alles toch wel diepernstig, niet? Royaards begreep een mop eerst de volgende week. Of helemaal niet. Hij vertelde wel eens een aardigheidje en dan gingen we allemaal lachen natuurlijk, maar......

—• Dat heeft Toontje es gehad, riep een van de anderen. Die lachte es niet om een mop van de directie. Dat was in Augustus en toen ze hem verbaasd vroegen wat hij had, zei hij: Ik hoef niet te lachen! Ik ga toch weg met September!

Ze genoten, maar de acteur was zijn verhaal nog niet kwijt en hij begon opnieuw.

—-We speelden es een stuk met een baby erin, ging hij verder en Royaards was de een of andere despoot. Ik weet niet meer welkt:, maar hij was het echt. Hij stond met een groot zwaard naast zich en de moeder legde wenend en smekend haar hulpeloze kind voor de tyran. Royaards kwam met een moord-claus en verzekerde haar, dat hij het wicht zou beschermen tot in het laatst zijner dagen. Zijn opwinding werd groter en groter en toen hief hij zijn zwaard op om het in een dure eed in de grond te planten maar hij stak het midden in de houten baby en toen hij het ophief, zat het kind eraan vast!

De studio loeide.

—    We gaan verder, dames en heren, kondigde de regisseur aan en allen namen hun stencil weer op.

—    Ik wil graag eens met u over radio praten, zei Johan.

—    We spreken wel eens af, zei de regisseur.

Johan en Matje gingen. Ze konden de trein voor de

middag-séance nog net halen.