De fakir van de Prinsengracht

Je hebt nóg van die acteurs, die menen, dat je zoiets straffeloos kunt doen, niet? Goed, ze hadden reuzenlol en toen ze ’s avonds laat uit de tent kwamen, liepen ze nog te brullen van pleizier. Maar toen kwam er plotseling, een klein eindje van de toneelingang, een heer op hen af.

—    Meneer Van Zuylen? vroeg die en de baas knikte.

—    Meneer, zei de ander, ik sta hier al een tijdje op u te wachten, want ik vond het noodzakelijk, dat ik u gezien had voor ik naar huis ging. Ik heb „De twee wezen” enige maanden geleden in Amsterdam gezien en ik heb het stuk toen zó prachtig gevonden, dat ik vanavond met mijn vrouw en mijn zoon teruggekomen ben om het nog eens te kijken. Maar ik heb me verschrikkelijk geërgerd aan uw gedrag en dat wilde ik u even meedelen. Bovendien wilde ik u zeggen, dat uw gezelschap voorlopig niet meer in Enkhuizen zal kunnen spelen, omdat ik daarvoor geen verlof zal geven. Ik ben namelijk de burgemeester! Ik wens u goede nacht!

—    Mooi! zei iemand bewonderend. Ongelofelijk mooi!

—• Als men werkt, moet men zijn werk ernstig nemen, deelde Matje als zijn overtuiging mee.

—    Is u ook acteur? informeerde de jonge toneelspeler.

—• Meneer is oplichter van zijn vak, verklaarde Jo-han. Hij beschouwt zichzelf als een der grootste boeven van Europa!

De kring schaterde, maar Mattheus betoogde diepernstig: — Juist in het vak van oplichter klemt dat des te meer. Als je dat zelf niet ernstig neemt, hoe zal je dan van het publiek kunnen verwachten, dat ze je serieus nemen?

Een van de acteurs, die van het gehele gesprek tussen Matje en de anderen niets gehoord had, nam de draad der herinneringen weer op.

—    Bij Royaards hebben we het es gehad, begon hij.