De fakir van de Prinsengracht

thuis. Over vroeger natuurlijk. Wat lijkt het nu dan belabberd zeg je en dat meen je en het is vaak natuurlijk ook wel zo, maar dat zal vroeger wel net zo geweest zijn in vergelijking met weer vroeger.

Ze lachte even en ging toen verder: We praatten over „De twee wezen!” De troep van de Stadsschouwburg wilde „De Sabijnse maagdenroof” toch weer uit de ouwe kast halen. En toen zei Lou: Waarom „De twee wezen” niet? En Cor was erbij, weet je, en die begon met zijn herinneringen. Hij kwam vroeger veel thuis bij de Tartauds en die geschiedenis had Alida Tartaud hem verteld. Aardig. Leerzaam ook bepaald, al heeft het naar het lijkt toch niet zo gewerkt op de lui van nu.

—    Wat was het, mevrouw? vroeg een van de heel jongen begerig.

—    Jongetje, glimlachte de oudere actrice......Alida

Tartaud was toen, als heel jong meisje nog, bij Haspels en Van Zuylen. Ze was een van de twee wezen en het succes in de Amstelstraat was, zelfs voor die dagen, ongelooflijk! Ze speelden het drama maanden en maanden en toen gingen ze op tournee. Met de trekschuit.

—    De showboat, zei het jonge acteurtje genietend.

—    Ja of met de diligences en de man met de trompet voorop. Tèterètè, daar komen de komedianten!

—'Wat een kleurige tijd, zei er een. Moet je de nette burgers van tegenwoordig zien!

—    Afijn, zo vertelde de actrice verder, zo kwamen ze ook in Enkhuizen. Ze speelden daar in de houten tent. Die avond, zo zei Alida Tartaud, had de oude Van Zuylen het op zijn heupen. Hij schmierde erop los dat het niet mooi meer was. Hij liep als een gek over het toneel, trok een scheermes uit zijn zak en sneed zich al schreeuwend en raar brullend lokken haar van zijn pruik, die hij dan met een soort van buiging aan zijn medespelenden aanbood. Die waren van de kaart natuurlijk en het publiek begreep er niets van.