De fakir van de Prinsengracht

technicus, die stil achter zijn knoppen en draaitafels zat, keek gespannen naar de regisseur.

Werner Vrede was een zeer gewichtig man! Hij had voor de oorlog een grote naam gehad in een zeer bepaalde kring maar hij had die naam in de vijf jaren, waarin een deel van het volk streed, verloren. Hij had namelijk niet gestreden. Toch was hem niets gebeurd. Telkens weer waren er geruchten opgedoken, maar even vaak, vaker nog was hij glimlachend en slappe handjes gevend in „het” milieu blijven verschijnen. Dat milieu vreesde hem, want hij was machtig en hij had relaties. Verre, grote, invloedrijke!

—'Wat moet ik doen? vroeg de assistent, die wel gevochten had in de illegaliteit en die wist.

—    Vrkag de heren wat ze moeten en deel hen mee, dat we geen bezoek kunnen hebben, antwoordde de regisseur.

De assistent ging. Hij voelde zich lekker. Rechtuit liep hij naar de alcoof.

—    Schakel de microfoon daar in, Dirk, zei de regisseur.

Ze luisterden.

—■ Kan ik de heren ergens mee van dienst zijn? informeerde de assistent.

—    We kwamen even de installatie bekijken, antwoordde Vrede, een tikje verwonderd over zoveel oneerbiedigheid.

—    Kort dan, zei de jonge man. We kunnen geen storing hebben. We zitten al in tijdnood!

En hij draaide zich om.

—    Wat doen ze? informeerde de regisseur bij de technicus, die van zijn plaats de alcoof wel kon overzien.

—    Ze staan nog, zei die. Nee......ze gaan!

—    We nemen de scène, klonk het uit de commando-microfoon en de repetitie begon.

Toen ging de deur van de regiekamer open en de drie heren kwamen binnen. Ze liepen rechtstreeks naar de