De fakir van de Prinsengracht

Een seconde was er een verblufte stilte. Toen brak de schater los.

—    Mijn vriend is in de onderwereld inderdaad een goede bekende, lichtte Johan toe. Hij is er zogezegd in opgegroeid en hij is nog altijd een enthousiast beoefenaar van de sporten, die in die kringen bij voorkeur beoefend worden.

—    Mooi gezegd, prees de regisseur. U is natuurlijk de journalist. Ik hoorde zoiets van Huib. U schrijft toch niet over het hoorspel?

—    Nee. Ik ben bereid daar een eed op te doen!

—    Dan is het goed. En, wendde hij zich weer tot Matje, wat deugt er niet aan?

—    Hij is te dik en te duidelijk, begon Mattheus zijn critiek. Het is een jongen uit de onderwereld van de film en zo. Die deugen nooit. Daar ruik en proef je de deugniet al meters aan. Dat is bij de echte nooit het geval. Ze beweren, dat ik één van de grootste boeven van Europa ben. Misschien vleien ze me wat, maar ik mag zeggen: ik kan meedoen en ik heb zo het een en ander op mijn lijstje staan, dat genoemd mag worden. Maar kijkt u mij nu eens aan! Geen mens ziet zichzelf, zoals hij is maar ze hebben mij wel eens verteld, dat ik op alles lijk behalve op een chanteur en een oplichter. Ik heb wel eens gehoord, dat ik meer heb van een zendeling.

De kleine Groninger nam hem scherp op. Toen knikte hij.

—    Ja, zei hij langzaam. Daar zit iets in. Een zendeling...... niet helemaal. Ik zou zeggen: een kruising

met een ik weet niet precies wat!

Matje lachte genoegelijk.

—■ In elk geval spreek ik niet zo, dat u al bij het eerste woord hoort: die snuiter deugt niet. Ik heb toch bepaald iets vertrouwenwekkends, niet?

—    Inderdaad.

—    Nou en ik ben zo onbetrouwbaar als u in uw ergste nachtmerries niet durft te dromen. Kijk, me