De fakir van de Prinsengracht

—■ Ja, zei hij. Jan. Betaal en ka!

Ze betaalde en ging.

—■ Leve de jitzerorre, juichte Huib.

Mattheus Onno knikte wijs.

—■ Ja, in elke vrouw, zei hij, maar dat maakt ze juist zo onderhoudend, wat zeg jij, Johan? Dat dingetje, dat jij van de week ’s avonds bij je had, had de jitzerorre ook, weet je dat?

Hij keek Johan aan en zweeg plotseling. Vlug wendde hij zich tot Huib.

—    Was dit de laatste vanavond?

—    Er zit er nog één, antwoordde de acteur. Een dikke kerel. Hij is net binnengekomen. Hij had haast, zei hij.

—    Ik niet, lachte Matje. Laat hem maar even zitten.

—■ Help hem, dan sluiten we de winkel, meende

Huib. Ik wil naar bed. Ik heb morgen radio in Hilversum.

—    Laat hem komen in, gelastte de ziener en Huib ging.

Het was een dikke kerel en hij was rood aangelopen van agitatie.

—    Kij zit daar, wees Mattheus hem een stoel en toen hij zat: Kij hebt te vraag mij.

De diknek schoof even onrustig heen en weer op zijn stoel.

—    Ja, ik wou u wat vragen meneer.

—• Alle mens, die kom, hebben vraag, deelde Matje vriendelijk mee. Kij kunt spreek.

—■ Kijk, meneer, begon de man moeilijk. Het zit zo: ’t Is vanwege de handel, dat ik bij u kom. Ik zal u een kleine schets geven, vanwege dat u het begrijpt.

—    Ik bekrijp, knikte Matje.

—    Natuurlijk, meneer, zei de man, die erg rood van hoofd was en zweterig. U maakt zo van alles mee en u voelt het. ’t Is zoals ik zei vanwege de handel. Die is moeilijk tegenwoordig en je weet niet altijd wat je moet doen, omdat je zogezegd niet weet of je het goed