De fakir van de Prinsengracht

—    U is ook een rare!

Matje knikte bedachtzaam.

—    Ik zie en ik weet. Kij veel uitkaan en dansen en veel feesten en dan lawaai en dan ruzie met de buren.

—    Jan zegt altijd: we moeten toch wat hebben van ons jonge leven!

—■ Jawel, maar Jan weet hij niet de enige is, en hij vindt koed!

—    Ja, meneer, Jan is ook een schoft, maar wat moet ik nou! De kerels deugen geen van allen! Voor mijn part was Jan met Wim in de Russische zone gestikt!

Johan glimlachte, Huib grinnikte. Matje bleef onbewegelijk zitten. De vrouw keek hem aan en zei toen plotseling pathetisch: — Je wil in de mensen geloven, is ’t niet waar meneer? Je wil toch wat vastigheid in ’t leven, maar ze zijn allemaal beroerd tegen je en ze begrijpen je niet als je anders doet dan zij. En ze kletsen maar van je. Als d’r niks is om te kletsen, zoeken ze wel wat!

—    Jan is ook niet wat kij verwacht had!

—    ’t Is een dunne kerel. Als ’t aan hem lag, zou hij van me gaan leven. Ik weet niet of u me begrijpt.

Matje knikte diepzinnig.

De angst keerde weer in de ogen van de vrouw.

—    Wim slaat me dood meneer, als hij me vindt! Wat moet ik doen?

—• Kij moet Jan laten in huis waar kij nu zijt. Kij kunt dat. Kij van Jan verlaten keen verdriet. Kij keert naar uw huis terug.

—■ Dat kan ik niet, meneer. Daar wonen nu andere

mensen in en......die kennen mij. Die weten alles van

me, begrijpt u wel?

—    Ik bekrijp. Kij ook niet daar moet wonen. Kij overdag voor dat huis iedere keer moet kijken. Of Wim komt. En dan blij zijn. Hij ook blij zal zijn.

—    Zou Wim me weer terug nemen?

—■ Zolang hij niet weet. Als hij kaat weten, kij kunt zien!