De fakir van de Prinsengracht

zoveel niet temggekomen, is ’t niet zo? Daar kon hij toch ook best bij wezen? Niet, dat ik hem het kwade wenste, dat moet u vooral niet denken, daar is geen sprake van, maar je hebt zo je eigen gedachten en daar zit je mee, omdat je ze niet altijd kan uitpraten. Jan is bij me blijven wonen en hij verdient een knap stuk geld. Hij is in de handel, begrijpt u wel?

—    Ik bekrijp, antwoordde Matje droog.

—■ Ik heb het in die tijd wel meer gehad, meneer, dat ik me van de benauwdheid geen raad wist. Mijn vriendin zei es een keer tegen me: Wim kan best in de Russische zone zitten. Daar komen ze niet zo makkelijk uit, maar opeens kunnen ze toch maar voor je neus staan! En dan had ik het weer, meneer! Dan kon ik niet eten en dan sliep ik geen nacht en dan zei Jan, als ik zo lag te woelen: wat heb je toch, maar ik kon het hem niet zeggen, want hij zou er maar om gelachen hebben!

Ze zweeg weer even en Matje maakte geen aanstalten om de stilte te breken. Toen ging de vrouw verder: En nou hebben ze me gisteravond verteld, dat ze Wim hier in de stad hebben zien lopen, meneer! Hij zoekt mij natuurlijk en als hij me vindt, maakt hij me af! Hij steekt me zó dood met een mes, dat weet ik. Ik ben verhuisd. In drie en veertig al, maar dat vindt hij vast wel uit. Ze hebben hem natuurlijk toch uit die Russische zone vrijgelaten en hij is tot alles in staat als hij kwaad is. Wat moet ik nou doen, meneer? Ik dacht: ik zal maar es aan u vragen want ik weet het niet meer. Je staat er maar voor tegenwoordig als vrouw alleen.

—■ Uw buren weten alles!

—    Ja, meneer en ze mogen mij niet, want ze kennen Wim niet en ze nemen het mij kwalijk, begrijpt u wel?

—■ Wim was niet de enige, ik zie.

De vrouw wierp haar hoofd achterover en lachte zacht.