De fakir van de Prinsengracht

ik, al weet ik ook dat weer niet zeker. Maar je moet goed begrijpen, dat ik het wel goed zie.

—■ Je ziet het niet goed, kwam Johan. Als ik zo vrij

was geweest als jij veronderstelt, dat ik ben, dan......

zou ik allang verdwenen zijn. Het is geen medelijden en geen gevoel van verplichting maar het is, omdat ik niet buiten jou kan. Gisteren niet, nu niet, in de toekomst niet.

—    Ook niet...... als je van een ander bent gaan

houden?

—    Ook niet als ik van een ander zou gaan houden, veranderde hij haar woorden. Jij en ik, zolang we leven.

Milly stond op.

—    Begrijp je me? vroeg hij dringend.

Ze knikte.

—    Ja......ja.

Even bleef ze staan alsof ze nadacht hoe ze het zou zeggen, maar ze zei alleen: Ik ben moe, jongen. Ik ga maar weer naar bed.

Hij bracht haar naar de slaapkamer en gaf haar een zoen.

—    Is het weer goed tussen ons ?

Ze knikte met gesloten ogen.

—■ Goede nacht, Han.

Hij ging terug naar de kamer. Nigger kwam naar hem toe en legde zijn kop op de knie van de baas.

Justus, de kater, begon plotseling verdwaasd over de vloer te springen, op jacht naar de punt van zijn staart, die ongrijpbaar bleef.

—    Hou op met dat idiote gespring, schold Johan. Ik heb nog nooit zo’n egocentrische ellendeling gezien!

De hond keek met zalige ogen naar hem op. Hij aaide het dier zacht over de kop.

—    Nig is braaf, prees hij. Nig begrijpt de baas beter.

Opeens dacht hij aan wat Milly had gezegd: Ik ben soms plotseling bang voor wat mogelijk is......En op

eens wist hij het: als Milly overleed, nu plotseling, zou