De fakir van de Prinsengracht

hebben, maar dat is nou net precies wat ik niet wil!

Nu keek ze hem aan.

—    Nee, daarom juist, zei ze zacht. Ik wil niet dat je blijft uit medelijden of om een gevoel van verplichting of zoiets.

Hij lachte weer: — O, je wou het mij een beetje makkelijker maken, bedoel je? Je bent dom.

—    Altijd geweest, antwoordde ze zacht. Dat is het juist.

Ze wachtte weer even alsof ze aarzelde. Ze keek voor zich en toen weer naar hem op.

—• Achteraf was het niet zo vreemd, begon ze. Ik weet niet hoe dat met andere mensen is. Misschien hebben velen dat net als ik, misschien ook niet, maar

......ik heb me altijd verwonderd. Zeker heb ik me

nooit gevoeld. Als jij wegging voor een of twee dagen, soms voor langer, kon ik vaak plotseling angstig worden voor wat mogelijk was. Soms, als we iets hadden, kon het plotseling er zijn en alles overheersen: doe dat niet, zeg dat niet, maak dat het weer goed is, want het kan plotseling voorbij zijn. Alles. Ik druk me onhandig uit en het is allemaal anders in me dan ik het nu zeg, maar......begrijp je wat ik bedoel? Ik wou zeg

gen: ik weet wel, dat er niets blijft, zelfs niet van vandaag of morgen. Toen jij in ’43 weggehaald werd door die boeven, was ik toen kalm ? Ja toch ? Maar ik was het niet. Nee, ik bedoel niet in de gewone zin. Natuurlijk was ik bang en liet ik dat niet zien, maar dat bedoel ik niet. Ik wou zeggen: ik voelde het toen ook. Als hij terugkomt, dacht ik en hij kómt terug, dan zal het toch anders zijn. Ik had niet kunnen zeggen hoè anders, maar ik wist het. Het lede eerst niet zo, toen je werkelijk terugkwam maar het was er toch. God, kon ik het toch maar zeggen zoals ik het bedoel!

Weer keek ze naar hem op.

—    Het komt niet voor mij zo maar opeens. Ik heb maar gedaan alsof dat zo was. Je weet toch, dat het komen zal, maar je verzet je en dat is verkeerd, geloof