De fakir van de Prinsengracht

goed gegaan is met ons. Daarom ben ik ook niet kwaad, maar daarom ook vraag ik alleen maar een eerlijk antwoord, want daar heb ik recht op. Nee, blijf daar. Kom nu niet naar me toe. Zeg het, Johan: is het beter, dat ik wegga?

Hij lachte, maar ze schudde het hoofd: niet doen.

—'Je hebt een bezitscomplex, dat is het, zei hij toen rustig.

—    Ik weet niet wat je precies bedoelt, antwoordde ze na een ogenblik, maar als je daarmee wilt zeggen, dat ik jou helemaal voor mij opeis, vergis je je en dat moet je weten. Ik heb dat nooit gedaan, al weet ik, dat het er vaak is bij vrouwen als het haar man betreft. Je ziet, dat ik er rustig over kan praten. Ik eis jou niet op en ik heb je nooit opgeëist. Ik voel alleen, dat het er niet meer is. Ik weet niet hoe ik dat nu weer precies moet zeggen maar we zijn niet meer dicht bij elkaar. Natuurlijk heb ik allerlei dingen nooit begrepen en je hebt je er soms over opgewonden, maar meestal heb je erom gelachen en veel verschil heeft dat nooit gemaakt. Voor mij niet en voor jou niet. Maar dat is niet meer zo. Je was blij als je ’s avonds thuiskwam en ik je niet hoorde, omdat ik sliep en daarom heb ik maar gedaan alsof dat werkelijk zo was. Dat slapen bedoel ik. Nee, nee, laat me nog even. Het was niet alleen om jou. Ik deed het ook om mezelf. Omdat ik het nog niet overwonnen had. Nu wel. Nee, ik heb geen bezitscomplex. Ik wil alleen zo niet verder. Ik kan het ook niet, ook als ik het wel zou willen. Je begrijpt me toch.

—    Natuurlijk begrijp ik je. Als je eenmaal in die richting gaat denken moet je verder en is er geen stilstand meer. Jij hebt dat gedaan en ik hoor dat nu. Goed. Je wilt dus weg. Welja, waarom zou je niet? Is ’t zo goed?

Hij stond op, kwam op de leuning van haar stoel zitten en sloeg zijn arm om haar schouders.

Ze verroerde zich niet, keek ook niet naar hem op.

—    Als ik van jou weg wilde, zou ik dat gezegd