De fakir van de Prinsengracht

lachen. Zo ziet de wijze mens de kater. Hoe ziet de wijze mens mij ? Ik denk, daarom ben ik. Here God, ik wou, dat het maar uit was met dat vervloekte denken. Brokken heb ik om me heen. Ik loop ertussen, ik strompel erover, ik verga erin. En tussen de scherven is geen weg, want hoe ik het doe, het zal verkeerd zijn.

Er was iets niet in orde vanavond. Nou nog jaloers ook! Dat hebben we er nog niet bij gehad, ’t Zou aardig zijn als dat het geriefelijke zaakje kwam completeren. En ’t is zo nieuw ook, zo verschrikkelijk nieuw.

Hij vloekte zacht en begon heen en weer te lopen.

Toen schrok hij plotseling. Hij hoorde geluid in de gang. Hij bleef staan en luisterde. De deur ging open. Milly kwam de kamer binnen. Ze sloot de deur zacht achter zich en bleef vlak ervoor staan. Ze keek hem aan. Haar ogen waren groot en donker. Ze bleef kijken en zweeg. Ze was blijkbaar zo uit bed gestapt. Hij zag, dat ze blote voeten had en hij schrok. Hij kwam naar haar toe.

—    Kindje, wat doe je nou? Je zult kou pakken!

Ze reageerde niet, bleef hem alleen aankijken, maar haar blik was vaag.

—    Ik sliep niet, zei ze na een ogenblik. Ik heb je wel horen binnenkomen. Ik deed maar alsof.

Johan legde zijn arm om haar schouders en ze liet hem, maar hij wist niet eens of ze het wel gemerkt had.

—    Waarom doe je dit nou? vroeg hij onhandig.

Ze maakte zich los, liep langzaam naar de stoel bij de haard en ging erin zitten.

—■ Ik wou iets zeggen, maar het geeft niet. Ik weet ook niet heel precies meer wat. Het is een beetje vreemd, zie je? Ja...... vreemd.

Johan was bij de deur blijven staan. Nu kwam hij naar haar toe en zonder iets te zeggen, ging hij in de andere stoel bij de haard zitten.

Milly zat daar roerloos, de ogen neergeslagen en het was alsof ze hem en al het andere vergeten was. Zijn blik gleed over haar handen, die stil in haar