De fakir van de Prinsengracht

hier bent neergezet, zei een van zijn collega’s en het klonk scherp, maar de ander lachte grinnikend.

—    Een pantserplaat voor zijn voorhoofd, dacht Huib.

Er volgde een Hawaianduo, dat raar deed in het Hawaiaans of een taal daaromtrent en vervolgens in een nog zonderlinger taaltje, een „oorspronkelijk Nederlands lied” over het schone warme strand van „ons mooie eiland Hawai” en de Hoela-hoela meisjes kroelde. De mannen maakten een beetje verveeld notities en Huib zat opzij te kijken en te luisteren. Hij zag zichzelf op zo’n auditie en hij dacht eraan, hoe hij dagen ervoor niet had kunnen eten en slapen van de zenuwen. Hij voelde weer zijn hart bonzen, als hij dacht aan het ogenblik waarop hij de studio betrad en voor „dat dode ding”, de microfoon, werd neergezet. Hij zei verzen van Henriette Roland Holst en een stuk proza van Van Deyssel, omdat hij niets anders geweten had wat het eerste betrof en omdat het tweede hem als „verplicht” was toegezonden. Hij had staan hijgen en zweten.

De man van het „aardige grietje” wilde een mop vertellen, maar de ander coupeerde.

—    Ik luister, zei hij.

—    Naar wat? Naar dat? informeerde de man.

—    Ja, daar word ik voor betaald. Jij ook!

De ene deed zijn best, maar misschien was er werkelijk niets bij. Huib had die andere kerel willen toeschreeuwen: Ze staan het beste weg te geven wat ze hebben, ellendeling en waar haal jij het recht vandaan om daar zo op te reageren? Ze staan daar te trillen en te sidderen met een hoop angst en misschien een heel klein beetje hoop!

Hij zei niets. De ene man bleef luisteren. De ander gaapte en keek steeds weer naar de klok. De technicus knipoogte tegen hem.

Huib liep de controle-kamer uit.

Dit was er een zoals er duizenden, millioenen zijn. Hij dacht aan het verhaal, dat Johan had gedaan de