De fakir van de Prinsengracht

Huib had een „voordrachtje gepikt” die morgen. Van kwart voor elf tot elven. Het stofzuigeruurtje, dat door de radio-groten eenmaal was uitverkoren voor „literaire voordracht”. Nadien was het natuurlijk zo gebleven. Als iets eenmaal zo is, blijft het, want dan „is het altijd zo geweest”. Dan staat het er en dan blijft het staan, omdat het blijkbaar goed staat.

Hij was uit de kleine studio gekomen en had zijn chèque in ontvangst genomen. En met de man van „Sechstagerennen” had hij voor zich gezongen: „Und kein Einziger weiss warum!” Het geld was goed overigens.

Hij liep wat en ging toen zitten, zoals een man doet, die niet weet waar hij staan of zitten moet. Om twaalf uur had hij weer repetitie. Van een kinderhoorspel, dat rechtstreeks werd uitgezonden. Het was een fabel en hij moest er een worm in spelen. Hij vroeg zich af wat dat worden moest, want als worm was hij nog nooit opgetreden. Wormen waren altijd stomme beesten geweest tot nu toe, maar misschien was dat na de oorlog ook veranderd. De mensen waren niet zo gauw verwonderd meer. Ze hadden zoveel zien gebeuren, dat ze voordien onmogelijk hadden gedacht, dat een sprekende worm er nog best bij kon.

Nu zat hij beneden in de wachtkamer, omdat hij nergens heen kon. Er waren leren banken en het was er leeg. Huib dacht, dat hij eigenlijk best een tukje kon doen, maar met zovele van zijn voorgangers ontdekte hij al gauw, dat een mens niet denken moet, omdat hij toch altijd verkeerd denkt.

Er kwam eerst een paar binnen. Hij droeg een gitaar en zij heel veel rood op de lippen. Ze fluisterden en het was niet over de liefde maar over „het werk!”