De fakir van de Prinsengracht

daarna veel over gedacht. Geloof jij in de kracht van het gebed?

—    Dat is zo persoonlijk, antwoordde hij aarzelend.

Ze knikte: Daarom juist! Daarom vraag ik het jou!

Omdat het zo...... persoonlijk is!

Ze wachtte. Hij zweeg even.

—    Kijk, begon hij toen naar de woorden zoekend, het ligt zo aan je stemming, je inzicht van het moment,

je......

—    Dus soms wel, als ik het goed begrijp.

—    Ja, soms wel.

—■ En anders?

—• Het ene sluit het andere al in. Soms niet.

Ze knikte weer: Het is dus alleen een kwestie van radeloosheid of angst maar niet van geloof voor jou.

Hij voelde, dat hij een kleur kreeg. Zij bleef hem aankijken.

—-Ja, antwoordde hij toen. Dat geloof ik wel. Ik heb er de laatste tijd veel over gedacht.

—    Ik ook, bekende ze, maar ik weet het niet.

—• Als w^re accepteren dat we geschapen zijn door God, dan mogen we toch ook aannemen, dat die ons gemaakt heeft zoals we zijn en dat ons zijn, zoals we zijn, dus zijn wil is! Dan gaan we dus precies de weg, die hij wenst dat we gaan en zo bekeken zou het gebed dus alleen een soort van verzet zijn tegen zijn wil. Dat geldt zowel voor het schuldcomplex, waar we het laatst over hadden, als voor liet gebed.

—    Een motie van wantrouwen, bedoel je op het thema :    Ik-geloof-dat-u-het -zo-en-zo-beter-met-mij -kunt-

proberen!

Ze legde haar hand op zijn arm.: Nee, ga door. Ik ben volmaakt ernstig.

—• Ja, er valt verder niet zoveel van te zeggen, want daarmee staat of valt het, voor mij. Een dominee, die ik in de radio hoorde, zei een dezer dagen, dat er bij voortduring een stroom van Goddelijke liefde uitgaat naar de mens door de dagen en de nachten. God waakt