De fakir van de Prinsengracht

maar. Denken hoef je niet en doen eigenlijk ook niet! Een móórdbaan!

Minna lachte schaterend, sprong op, huppelde door de kamer en kwam plotseling op zijn schoot zitten. Ze sloeg haar armen om zijn hals, drukte haar wang tegen de zijne en zei: Je bent een genie!

—    Stel je niet aan, raadde hij.

—■ Nee, ik meen het echt! Zoals jij dat soort kiese dingen vertelt, zo kan het geen ander. Je hebt echt een enorme tact. Vooral in de omgang met dames!

Ze lachte weer en ging in de stoel tegenover hem zitten.

—■ Ben jij eigenlijk tevreden met je baan?

—    Soms wel, vaak niet.

—■ Allicht niet, kwam ze weer. Wie is het wel? Het is rot allemaal, hè?

—    Ja. Rot.

—    Denk je er vaak over?

—    Interview je mij?

—■ Kan ik dat? God, wat leuk! Wil je nog thee?

—    Graag.

Ze schonk in en zweeg. Toen zei ze plotseling: Jij bidt wel eens, heb je laatst gezegd. Och, nee, wacht nou es even. Ik kom er wel. Ik bedoel: g e 1 o o f jij in het gebed? Er zijn zoveel manieren van bidden, niet? Er zijn bidders zonder geloof, tenminste zonder dat wat ik onder geloof versta!

Verrast keek Johan haar aan. Ze verbaasde altijd. Ze vloog van de opperste dolheid naar de grootst mogelijke ernst. Ze kon grof en zelfs ordinair schijnen, in een volkomen vergroeid zijn met het milieu, waarin ze leefde en werkte, en plotseling kon ze omslaan en die ander zijn, het meisje van standing en smaak en gevoel en intellect. Ze kon grof en wild zijn en plotseling te voorschijn komen met een opmerking of een vraag, die alle dwaasheid zonder overgang neersloeg in een bijna gewijde ernst.

—    We hebben het er laatst over gehad. Ik heb er