De fakir van de Prinsengracht

kimono in haar stoel tegenover hem en stond het theewater te koken.

—    Je hebt toch tijd, hè? vroeg ze. Ik vind het zo leuk!

Hij knikte en opeens schoot hem de knokpartij van die middag op de krant weer te binnen. Hij vertelde van de stomp in het Kunstgezicht, de dominee en de theorie van het baantje.

Minna klapte juichend in haar handen, sprong op en danste door de kamer.

—    Dat moesten ze elke dag doen, riep ze. Elke dag een stomp! Dat is een kerel! O, wat een man!

Ze wierp draaiende blikken naar de lage houten zoldering van de kajuit, strekte haar armen en kwijnde : What a man! Ha, tegen hem zou ik willen aanleunen en ik zou fluisteren in zijn oor: mijn sterke man, hier ben ik! Neem me!

Ze schaterde en schonk thee, nadat ze eerst geïnformeerd had of de pose goed was geweest.

Ze zette zijn kopje op het tafeltje naast hem neer, nam het hare in de hand en vlijde zich aan zijn voeten met het hoofd tegen zijn knieën.

Even dronken ze zwijgend hun thee. Toen ging Minna door op de theorie van het baantje. Diep ernstig.

—    Die dominee is bepaald een nette man, meende ze. Soms kan ik echt van dominee’s houden. Ze hebben zoiets hemels in het aardse.

Ze lachte en drukte haar rug stevig tegen zijn benen.

—    Ik ben zo gelukkig, zei ze zacht.

—    Schat, dacht hij en streek haar over de lange haren. Ze hief haar hoofd op en keek hem aan met haar grote, donkere ogen. Hij bukte zich en zoende haar. Plotseling rukte ze zich los en lachte weer.

—    Ik heb nooit in de theorie van de Heilstaat kunnen geloven, zei ze maar nu begin ik te twijfelen. Dit is ’em! Een maatschappij zonder baantjes. Daar wacht de mensheid op. Alleen: ze weet het niet. Die dominee