De fakir van de Prinsengracht

’s Avonds, aan tafel, vertelde hij Milly van dominee’s theorie over het baantje. Ze glimlachte en raadde hem aan nog een bord pap te eten.

—'Je ziet er moe uit, zei ze.

—    Ik wou, dat je es een ander thema aansneed, antwoordde hij kwaad, omdat hij wist, dat ze gelijk had.

—    Het zal vanavond wel laat worden, zei hij na een ogenblik- Matje en ik hebben een afspraak.

—■ Goed, jongen, antwoordde ze en knikte.

Om elf uur ruim, na de séance op de Prinsengracht, ging hij Minna van Carré halen. Hij wachtte op de hoek van de Amstel en de Sarphatistraat en ze zag hem dadelijk. Blij kwam ze snel naar hem toe en nam zijn arm. Samen gingen ze naar Scheltema een kop koffie drinken.

Johan schrok toen hij binnenkwam, want in een hoek zag hij Matje zitten met de dame van Kees en Piet. Het vrouwtje zag rood en nogal opgewonden. Ze was heel dicht tegen Matje aangeschoven en ze zat voortdurend aan hem te plukken. De boef kende de voorschriften van een situatie als deze en hij hield zich daar correct aan: hij zag niets en niemand en reageerde met blik noch gebaar. Zelfs niet toen Johan en Minna vlak langs hem schoven.

Johan zocht een afgelegen tafeltje maar het was er te licht en hij ging maar zitten, want het deed er toch niet toe.

Minna vertelde, dat ze misschien een rol kreeg in een sketch en Johan schrok. Hij had haar al eens in zoiets gezien en het was heel erg geweest. Volkomen talentloos had ze staan draaien en wiebelen en er niets van terecht gebracht.

—    Waarom? vroeg hij.